Here’s an excerpt:

A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 2.200 times in 2011. If it were a cable car, it would take about 37 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Melankolik olmanın da güzel yanları oluyor. Sırf güzel, olumlu tarafından bakmış olmak için değil sadece güzel olduğu için. Sigarayı bırakmayı şavullasan da; o bohem havadaysan tüm bu kara delik mizahı düşünüp bırakmayı düşündüğün o içi tütün dolu kağıdı daha farklı çekersin ciğerlerine. Gök yarılmış kafana yağıyordur ve bu işine geliyordur.

Hayatında uzakta/yakında olan insanların yaşamlarının nasıl değiştiğine şahit olursun. Yerinde sayarken tüm bu başkalarının durumlarının farkındalığı götünü kaldırsa da içten içe bilirsin beş para etmediğini, çaresizliğin tekrar avucunun içine gelip yerleştiğini, yapıştığını hissedersin görünmez bir şekilde. Görünmez ama oradadır, bilir, hissedersin.

Kavramlar kargaşa yaratır küçük kafanın içinde. Can sıkıcı detaylar. Neyin doğru olduğunun önemi kalmamıştır bir çok insanın özerkçe anlayabileceği gibi. İnsan bir başına saçmalama hakkını kullanıp, delirmek üzere olmanın kıyısından defalarca döndüğünde algı kontrolünü iyice yitiriyor. Aklının gerçekten yerinde olup olmadığını ölçemiyorsun ki? Nasıl ölçeceksin?

Söyleyemediğim şeylerin boşa klavyelenmeleri bu faydasız kelimeler. Byte ziyanlığı. Bir nevi kafadaki çöplerin vücut tarafından ifrazatı.

Hepimiz sadece müstakil duygusal ve melankoliğiz, ayrıca şahısça hepimiz kendi şaşalı romanımızın en bi’ kahramanı, gülüyüz. Hoppa.

Bu aptal, vıcık vıcık, yavşak internet melankolisinden kurtulmanın belirli çareleri var. Piyano! Güzel bir kadın sesi. Umudun bittiği yerde istediğim iki şey. Gerisi teferruat, beynin iç-bükeysel halledebileceği şeyler.

Sessiz sedasız alalım bohçamızı, yine başka bir köye.

Pırıl pırıl parlıyor numarası yaparak, bir Alman disipliniyle dantellendirilmişçesine dışarıya, içerideki sidik kokularının taşmasını engellemeye çalışmakla geçer bir mağazacının hayatı.

Mağaza girişleri bu konunun anahtarıdır. Vitrinler dükkana pardon mağazaya son sevkiyatta gelen ürünlerle güncelleştirilirken hem tek tek manken hem de mankenler arası kombinlerin marka standartlarına uygunluğu titizlikle incelenir.

Bu ve daha daha çoğunu yapan biz mağazaların küçük insancıkları için standart bir mesai günü; yemek ve çay molalarımızı kovalamakla yani bu molalar arası iş vaktini başımızdan savmanın yaratıcı yollarını aramakla geçer.

Bir mağazadan içeriye müşteri olarak girmekle oranın çalışanı olarak girmek arasında Hakkari-Edirne arasını fayton veyahut F-16 ile kat etmek kadar fark vardır. Müşteri olarak girdiğinizde gözünüz ufak tefek aksaklıklara pek takılmaz, sizi igilendirmez de zaten. Fakat bir mağazacı olarak bir mağazaya girmişseniz, bok atmaya münasip, yayı gergin katapult gibi dolaşırsınız içeride.

Vitrin önemlidir. Çok önemlidir. O kadar önemlidir ki vitrinlere haddinden fazla önem verilir. Kimi Antik Maya sözlüklerinde “vitrin” kelimesinin “tuzak” kelimesiyle eş anlamlı olduğuna yemin eden kimi uzaylılarla kontak kurmuş kimi kimseler bulunduğu gibi saçma teoriler ortalıkta dolaşadursun, vitrin gerçekten ağzı açık, müşteriyi kapıdan içeri girmeye davet eden dev, camdan fare kapanlarıdır.

“Vitrinde gördüğüm kazak ne kadar acaba?” gibi bir soruyla gelen müşteriyi standart seviyedeki bir satış danışmanı eline geçirdiğinde, söz konusu müşteri kendisini yarım saat sonra aynı kapının dışında, elindeki poşetlerin içinde çanta, çorap, saç bandı, etek, gibi keskel-alaka, hiç ihtiyacı olmayan ürünlerle bulabilir. Muhtemelen bu keskel-alaka ürünlerden bir ya da ikisi bir hafta içinde iade edilmek üzere geri gelecek fakat bir kazak uğruna ne cüzdanların battığı bu mağazada müşterimiz bu sefer yeni gelen başka bir ürünün cazibesine kendisini seve seve kaptırarak, üstelik üste para ödeyerek mağazadan elinde yine -ve getirdiği adetten fazla- poşetlerle çıkacaktır.

Kısır döngü devam eder ve siz kapalı kapılar arkasındaki o sidik kokusunu dışarıya sızdırmamanın inceliklerini gün geçtikçe daha ustaca uygulamaya başlarsınız.

…ve işte vitrine şöyle bir bakış attınız, gözünüz bir kazağa takıldı, mağazadan içeriye adımınızı attınız. Hazır mısınız? Şalterler kalksın, yakın spot ışıklarını ve trajikomik kabaremiz başlasın!

…

(Sonraki dersler: Mağazada Hiyerarşi ve Kademeler Arası Kısa Paslaşmalar, Tipler, Egolar, Personel Olmanın Dayanılmaz Hafifliği, Yönetilmezi Yönetmek…)

Her gün her saniye beyninin ırzına geçiyordu düşünceleri. Kızıl bir rüzgar vurdu yanağına banliyö treninden indiğinde.

Şuursuzluğu tescillenmiş bir halet-i ruhiyeyi omuzlarında taşımanın verdiği vehametle geçti istasyonun çıkış turnikesinden. Fizik kurallarındaki gibi taşıma süresi uzadıkça artan tipte bir ağırlık değildir muhteviyatı vahim dediğimiz ruh hali. Aksine taşıdıkça hafifler. Hafifledikçe unutursun, vücudunun her hücresine siner, hücrelerin bu vahim ruhi ağırlığı sünger gibi emer. Unutursun unutmasına da sadece sen, unutursun. Dışarıdan bakıldığında kabak gibi ortadadır her şey vücut dilinden, duruşundan, yürüyüşünden.

O’nun vücut dili de ulu orta seriyordu tüm o kusurları. “Kusur.” dedi içinden “Kime göre, neye göre?” “.mına koyim.” kalıbını eklemeyi de unutmadı.

İnsanlar sel gibi istasyondan çıkmış, gitmeyi istedikleri, gitmek zorunda oldukları, gitmeseler de olur varış noktalarına akmaya başlamışlardı. İstasyonun karşısındaki büfede büfeciyi gördü. “İyi yeri kapattık, her trende iki su bile satsam bi’ hareket olur.” ticari zeka öğünç cümlesini okudu adamın suratında.

Su satışları iyiydi. Cehenneme inansa “Şu an buradan daha sıcak değildir herhalde?” diye düşünebilirdi. Kavuruyordu güneş her yeri. Yazın ortasına kadar tutmuştu içinde tüm o bahar saçmalığını. Mevsimlerden en çok ilkbaharı sevdiği için her ilkbaharda kendini bir şekilde şımartmanın yöntemlerini arar ve mutlaka o bir şeyi bulurdu. Bazen bir kız, bazen bir elektronik oyuncak, bazen bir gitar, denk gelirse bir konser…

“Yazın saçmalığı baharın saçmalığının yerini tutmuyor, baharınkinin yeri bambaşka.” dedi içinden akan insan selinin arasında hızla ilerlemeye çalışırken. Neden herkes yol vermekten öcü gibi korkuyordu? Neydi bu “Hakkım yenir! Enayi miyim ben?” kompleksi?

Kocaman bir Nasreddin Hoca fıkrasıydı bu dünya. Aziz Nesin yazıyor, Ferhan Şensoy sahneye koyuyor, Sadri Alışık Nasreddin Hoca kılığında oynuyordu işte bu koca saçmalığı. “İnsanlığın keşfettiği ve işe yarayan sadece iki icat var şu evrende.” dedi içinden bir teyzenin rengi satın alınırken mi öyleymiş yoksa epridikçe mi o özgün renge bürünmüş hırkasına gözü takılı ilerlerken. “Müzik ve mizah!” ya da “Mizah ve müzik!” “Gerisi beş para etmez! Eğer para birilerinin gözünde bir değerse –ki çoğunluğa bakılırsa öyle- şayet.”

Bir sigara yaktı, hunharca savurdu dumanı burnundan fezaya, olsun dumanların canı acımaz. Ne yöne gittiği, gitmek istediği, gitmek zorunda olduğu hakkında zerre kadar haydi diyelim karınca kıçı kadar fikri yoktu.

Hayatında herhangi bir karıncanın kıçını inceleme fırsatı bulamamıştı. Sadece üstlerine basmamaya çalışıyordu.

29.07.11

Lokantanın içindeki kimseye bakmıyor hele ki göz gibi iç gıcıklayan temaslardan özellikle kaçıyordu. Kaçmadığı tek bir temas türü vardı, halı sahada omuz omuza mücadeleler. Menüye öylesine göz gezdirdi. Lahmacun yese içi kıyılacak, akşama kadar litrelerce su içecek, su içtikçe yarım saatte bir çişe gidecekti. Gözü kaşarlı pide satırına iliştiği an, burnunun ucunda, garsonun garson da bilmez kaç iş günüdür yıkanmamış, lokanta kapanışlarında sandalye üstüne bırakılan yeleğini buldu. “Bi’ kaşarlı pide bi’ de kola, kutu olsun.” özlü-kısa siparişini verdi. Garson yorum yapmadan masadan ayrılıp ocağın başındaki ustaya “Bi’ kaşarlı!” özlü-kısa talimatını verdi.

Bilmem kaç bin numaralı kanun yüzünden dışarıda yemek yemek ciddi bir soruna dönüşmüştü. Sigara yasaktı. Pide gelene kadar ne bok yiyeceğini düşündü. Televizyonda hanzo klipler yayınlayan bir müzik kanalı açıktı. Başka şeyler düşünerek kendini tvye bakarken bulduğu bir sırada garson yeleği pideyle kolayı masaya bıraktı ve hızla uzaklaştı.

Kafasını bir saniye kaldırmadan, mavi balinalara özgü yemek yeme tarzıyla yutmadan attı mideye pide kesintilerini, dikledi kolayı, kasadaki amcaya bakmadan hesabı ödeyip siktirir gider gibi çıktı lokantadan.

İlk önce sola sonra sağa, sonra kararlı bir şekilde karşıki apartmana aynı kararlılıkla tekrar sağa baktı ve bir anda çark ederek sol istikamette yürümeye başladı.

“Yemin ederim ruh hastasıyım ben. Millete söylesen artistlik yapıyorum, kuul görünmek için yapıyorum sanar. Beni de o kızlara ilginç görünmek için prozac alan, kırk yılda bir hikayeden doktora giden tiplerden sanarlar. Doktor bunlara ‘Siktir git bi-şeyin yok’un doktorcasını söylüyor, bunlar da iki gün bohem takılıyo numarası, pıt bi kız soruyor ‘Nen var?’ diye, çat sıçtın. Yok bilmemne distimik bozukluk, kronik depresif hafiften manik ultra süpersonik! Hepsi kendini Lizard King sanıyor, ağzını yüzünü siktimin am budalaları!”

Bol küfürle döndü köşeyi. Kafasındaki küfür kıyamet bittiğinde “Tekrar gözden geçirdim, yalan söylememişler.” satırları geçti aklından. Öncelikle babası O’na yalan söylememişti. “Çok gaptırma olm kendini!” demişti babacan bir umursamazlıkla. Babalar bilir, söyler, yine de çok müdahale etmek istemezler oğullarına. Yaşasınlar da görsünler eşek sıpaları. Kendileri oğullarının dedelerini çok mu dinlemişlerler zamanında?

“Çok kaptırmıştım kendimi hakikaten. Yine. Korkuyorum abi ne yalan söyleyeyim? Götüm yemiyor. Nerede duymuştum ben bunu? ‘Koşan atlar düşen atları hatırlatır.’ Hep kafamın içinde.”

Tıpkı sevdiği cümleler gibi kafasındaydı yine ve sanki asırlar sonra bir hatun kişi. Tıpkı babasının dediği gibi “Gaptırmak” istemiyordu kendini. Ve fakat artık çok geçti, tanıyordu kendini, arkadaş sohbeti deyimiyle “Yarrağı yemişti.”

Ayıkla aşkın taşını. “Bahara özgü bir saçmalama evresi bu yaşadığım. Kışın geçer. Şu yazı bi’ atlatsam. Bahar saçmalığı.”

25.04.11