Saçmalamalar!

Tekrar merhaba! Günler günlerin ardından David Gilmour’u dinlemelerdeyim. Ağzım, yüzüm buruşa buruşa sanki soloyu ben atıyormuşçasına tribe giriyorum dinlerken. Eğer “Ulvi” diye bir şey varsa o kesinlikle “Comfortably Numb” adlı güzide eserin solosudur. 

Konu bütünlüğü açısından her paragraf birbirinden ayrı Eski Türkçe beyitler dizisi olabilir bu adına “Post” dediğimiz şey. Pek de önemli değil açıkçası adının ne olduğu. Şu sıralar bir karar aşamasındayım. Çok sevdiğim blog sayfamı kapatıp kapatmamakla ilgili çelişkiler yaşıyorum. “10.000′i bulsun, kapatacağım.” diye karar alıyorum. Açıklamak gerekirse bu blogun içinde çok fazla yerde pek çok dikenli bölge bulunmakta. En kısa yoldan şöyle anlatayım: Bir “Turn the Page” durumu söz konusu. Keşke paket yapıp elimin altında cd gibi tutabilseydim bu blogu, gerçi pek bir işe yaramazdı. (“Pek” kelimesini neden bu kadar çok kullandığımı ben de pek anlamadım, idare ediverin artık.)

Bir kaç olasılık olası:

- Aynen devam edebilirim.

- Burayı amerigan usülü yıkıp yerine yenisini yapabilirim.

- Burayı yıkıp sonra deli gibi pişman olabilirim. Fakat yeni bir blog açmam.

- Ne yapacağımı bilemeden ortalık yerde kafamda huni Atalar sahilinden Suadiye ışıklara kadar koşmaya her an başlayabilirim.

Tüm bunlar olasılık elbette. Gerçekleşmesi muhtemel olaylar. Sanki haftanın altı günü çalışmıyormuşum ve işim başımdan aşkın değilmiş gibi haftanın izinli olduğum yedinci gününü bu tip düşüncelerle neden geçiriyorum? Bilmiyorum.

Şu an için bildiğim tek şey; Scarlet’in ilk okuduğumda, gülmekten koltukta kafamı sağa sola çarptığım bir post bitiriş cümlesi “Paşa keyfim bilir.”*

* Bu bitiriş cümlesindeki muhteviyatta benim kendimden geçerek gülmemi sağlayan asıl detay, cümlenin ünlem işareti ile bitecekmiş gibi görünüp bir anda küstah bir şekilde alelade nokta ile sonuçlanmasıdır ve cümlenin anlamına anlam, tavrına tavır katmaktadır. 

He bu postun üstü Tophane altı Şişhane oldu fakat dayanamayıp arak yapacağım;

Paşa keyfim bilir.