Saçmalamalar!

*Uzun bir yazı olacak kimi için de sıkıcı olabilir tabi. E okumazsınız olur biter. Kimse kimseyi iplemesin o zaman. Saatlerimizi ayarlayalım ve bitirelim şu işi.

…ve portatif mabedden özet:

26 Temmuz 2008′i 27’sine bağlayan gece kardeşim evde yerinde duramıyor. Ertesi gün büyük bir gün olacak. Orası kesin. Gayet sakinim ve fakat Akın, kardeşim de olsa bendeki sessizliğin fırtına öncesi delilik depolama olduğunu kestiremiyor. Sanki 27 Temmuz 2008 çok normal yani hayatımın sıradan ve boktan günlerinden biri olacakmış gibi sabaha doğru yatıyorum. Kardeşim heyecandan ve konserde dinç olmak telaşından erkenden yatıyor.

Sabah başıma dikiliyor zebani gibi. “Abi kalk, kalksana ya geç kalcaz.” diyerek geriyor beni günün en gerdirilmem tehlikeli anlarında. Zar-zor ve tabi küfrederek kalkıyorum ama bu küfür tiradım o kadar da uzun sürmüyor. Çünkü biliyorum ki bugün çok güzel şeyler yaşanacak, hissedilecek, yaşadığın hissedilecek, hissettirilecek.

Kimilerine göre sıradan bir konser. Evet sadece bir konser aslında. Kalabalık güruhun katıldığı bir müzik olayı. Hadi canım!

‘Futbol sadece futbol değildir’ diye bir laf vardır ya işte Metallica konserleri de sadece birer müzik olayı değildir. Çok daha ötesi vardır. Ancak işin içindekiler bilir. Yine de daha sona gelmeden dayanamayaraktan söylemem gerekir ki ben bile böylesine ulvi bir olay olacağını kestirememiştim. İnanılmazdı. Bir insanın anlaması için orada olması gerekir.

Tekrar mevzu bahis güne dönersek kardeşimin kasması yüzünden evden erken çıktık. Kardeşimin arkadaşları geliyor bizimle beraber. As kadrodan hiç bir eleman yok yanımda. P.ç gibi hissediyorum kendimi. “Ah ulan Erol, Orçun, İbo olacaktı şu konserde yanımda.” diyorum kendi içimden sık sık. Mecidiyeköy’e ulaşıyoruz. Çocuklar yemek yemek için bir yere giriyorlar benim tek başına dolanasım geliyor, dolanıyorum. Çocukları alıp stadın arka tarafına kamp kuruyoruz. Kola, bira takılıyoruz işte bir süre. Rock müziğin her fraksiyonundan adam gördüm orada takıldığım saatlerde; 80 tayfası, black-gotik-death tür ve türevleri, grindcorecular, heyecanlı şekilde ortamın güzelliğini ilk defa yaşayan bebe numetalciler. Fakat en baba tayfa saçı başı ağarmış konsere çocuğuyla, yeğeniyle üzerlerinde ride, kill, master tişörtleriyle gelmiş olan azımsanmayacak köklü rock dinleyenleriydi. Kendi kendime ‘Lan bu adamlar belki müziği bırakır benim çocuğum boyuma gelesiye ama şu adamların yaşayacağı haz, offf…’

Kardeşim Uğur’u arıyor çöreklendiğimiz yerden. Adamı uykusundan uyandırmış, gelmiyor musun diye geriyor. Uğur konseri bile unutmuş neredeyse. Bir-iki saat sonra katılıyor aramıza. Muhabbet tatlılaşıyor bu hiper güzel adam sayesinde. Yanımızdaki kardeşlerimize onları hor gören şakalar yapıyoruz, takılıyoruz sırf bizden daha tecrübesizler hayatta diye. Gülüp eğleniyoruz.

Saat üç oluyor, beş oluyor, ilk ön grup Sword çıkıyor, çalıyor, biz pek iplemiyoruz, kardeşim kurtlanıyor. ‘Abi girelim artık stada, girmiyo muyuz?’ Bunaltıyor beni. ‘Tamam lan.’ diyorum ‘Hadi girelim artık.’ İnan’ı kapalı girişine bırakıp geliyorum, Uğur’la konser sonrası görüşmek üzere ayrılıyoruz. O’nun bileti açıktan biz saha içinde tanık olacağız James Hetfield’ın zihinlerimizde fanilikten ölümsüzlüğe tekrar tekrar geçişine.

Çok zorlanmadan giriyoruz içeri. Müsait bir yer buluyoruz kendimize. Biraz sonra Pentagram çıkıyor. Isınıyoruz gibi sanki ve fakat ses inanılmaz kısık. Yine de eşlik ediyoruz Türk Metal Efsaneleri’ne. Bilindik parçalarını çalıyorlar. Selçuk ile karşılaşıyorum sonunda. Telefonda gürültüden nerede olduğunu anlayamamıştım, yine şans eseri buluyoruz birbirimizi. Tool konseri öncesinde de böyle olmuştu. Konsere gitmeden önce Samet’e ‘Du Selçuk’u arayalım birlikte gidelim. Nerede acep?’ dediğim anda önümüzden geçmişti Bjk Tansaş’ın alt tarafındaki açıklıkta. Konserler olmasa yüzünü göremeyeceğim adamın.

Yanına gidiyorum. ‘Abi önümüzde iki turist kız var bak görüyo musun pentagram ile dalga geçiyolardı akılları sıra siz anlamazsınız biz seviyoruz dedim g.t ettim salakları.’ diyor. Elin salak sarışın gacosu ne anlar Pentagram’dan Aşık Veysel’den? Acıyorum onlara. İki kapılı bir handalar ve fakat farkında bile değiller.

Pentagram sonrası Down çıkıyor sahneye. Yine ses az geliyor bana. Konsantre olamıyorum. Bir saat kadar çalıyorlar. Phil Anselmo iyi niyetli bir adam, bizi gaza getirmeye çalışıyor elinden geldiğince. Hatta bir şarkıyı adını hatırlamadığı Türk bir Down hayranı için çaldıklarını söylüyor. Eleman herhalde uçmuştur sevinçten. Fanları olmadığım ve metalden emeklilik yıllarımda adı duyulmuş olduğundan pek bilmediğim için Down’la pek ilgilenemiyorum ne yalan söyleyeyim. Ortamı gözlüyorum daha çok. O sırada tribünde dürbünlü, kıvırcık saçlı bir kız görüyorum. Konser öncesi, sonrası çok fotoğraf ve video çekmememe rağmen neden bu kızı önemseyip fotoğrafını çekmişim? Çok Uğur Dündar buluyorum kendimi.

Yavaş yavaş insanlar heyecanlanmaya, atmosfer güzelleşmeye başlıyor. Sırada kimse kalmadı. Trash metalin en büyük ve rock müziğin efsane grubu çıkacak birazdan sahneye. Biraz dediğim yaklaşık bir saat. Bu arada yanlış hatırlamıyorsam kapalı, açık tribüne türlü tezahüratla laf atmaya başladı. Açık cevap verdi. Süper bir geyik ve eğlence başladı. Tribünler defalarca Meksika dalgası yaptı. Saha içindeki herkes her dalgada kafaları ve vücutları üç yüz altmış derece dalga boyunca izliyordu. Tepeden görmek isterdim içinde bulunduğum manzarayı. Derken bize laf atmaya başladı tribünler: Çök, çök, çök, çök! Tüm saha içi defalarca çöküp, kalktık. Bir ara herkes Metallica’yı falan unuttu. Çok eğlendik. Hava karardı bir şekilde. Derken…

Ennio Morricone’nin ünlü Ecstasy of Gold’unun ilk notaları… Herkes biliyorduki birazdan buradaydı efsane. İki dakika kalmıştı. On binlerce kişinin tüyleri diken diken, bekliyorlardı.

Lars’ın zil vuruşları ve işte ilk gitar sesi, dünya üzerindeki belki de (Bence kesinlikle!) en iyi konser parçası: Creeping Death!

Seyircilerin çoğu ilk kez James Hetfield görüyordu, yanında Kirk Hammmett, Lars Ulrich ve gruba Jason’dan sonra katılan Rob Trujillo. James Hetfield’ı ilk kez görenler (Kardeşim dahil.) doğal olarak Jason Newsted gibi bir konser basistini görmeye muvaffak olamamış oluyorlardı. Jason oradaymış, O’nun yerine söylüyormuş gibi söylüyoruz şarkıyı. On binlerce kişi. Şarkının orta kısmına gelip riff değiştiğinde James’i hiç uğraştırmadan hemen başlıyoruz ‘DIE!’ diye bağırmaya. James ve Kirk’ün yüz ifadelerini görüyorum kurulu üç dev monitörde ayrı ayrı. Gülümsüyorlar bize, çok hoşlarına gidiyor bariz belli. James daha da gaza geliyor seyircinin açlığını görünce ‘You’re beautiful İstanbul!’ diye bağırarak giriyor: ‘Die by my hand…’

Setlisti ayrıca yazı sonuna ekleyeceğim. Harvester’dan önce “… sadece iyi görünmekle kalmıyorsunuz, sesiniz de çok iyi! Çok iyi, inanılmaz!” diyor.

Konserden önce Metallica’nın bu turdaki setlistlerini incelemiştim. Kimi yerlerde Unforgiven çalmışlardı. İstanbul’da çalmadılar. 99 konserinde Jason ve Kirk’ün sadece introsunu çalıp bıraktıkları Welcome Home ise benim için sevdiğim onca şarkıları arasında ilk sıralarda yer aldığından ilk bir dakika şarkının tümünü çalıp çalmayacaklarını algılayamadım. Konser sonrası Akın ‘Abi ben sana baktım direk, ellerin kafanda Hassiktir Hassiktir Sanitarium çalıyolar laaan!’ diye bağırıyodun.’ olarak özetledi olayı. Hala inanamıyorum. Büyülenmiştim! O an hissettiklerimin kelimelerle bir izahı yok ve bu yüzden bir Metallica konseri sadece bir müzik olayı değildir. Bu kadar sığ bir tanım yapılamaz. Yapan karşısında beni bulur. O kadar!

Sanitarium’dan sonra çalınan altı şarkı ise sonradan kafama ‘Lan böyle setlist hazırlanmaz, insan mısınız siz?’ sorusunu getirtmiştir gayr-i ihtiyari. Grubun en sevdiğim şarkısı olan ve belki de sevdiğim tüm şarkılar arasında en sevdiğim (Nasıl bir cümle lan bu? Yok yok tam da yazılışı, anlamı tam bir cümle bu.) şarkı olan Fade to Black’i canlı dinlemek, kardeşim aynen anlatıyor ‘Abi yine kendi kendine bağırmaya başlamıştın garip garip.’ Kendimden geçmişim sanırım. Fazla bir şey hatırlamıyorum. Bildiğin fenafillah işte. Orgazm da neymiş?

Konser öncesi türlü sebeplerden konsere gelemeyen Erol’a bir şarkı dinletmeyi planlamıştım. Çok da zorlanmamıştım düşününce. Fade to Black sonrası Master of Puppets’ın ilk riffi duyulur duyulmaz sarıldım telefona. Konseri doyasıya izlemek için ne foto ne vidyo uğraşmadım konser boyunca fakat bu bir boyun borcuydu ve ödenmeliydi. Aradığımda ilk başta kapattı telefonu. Kızdı sandım. Fakat geri arayınca anladımki şarkıyı full dinlemek istiyor. Komünüme dinlettim şarkıyı. Sonradan ‘Ah ulan!’ dediğini anlattı. Orta kısımdaki soloda seyircinin katılımından bahsetmeden geçemeyeceğim. Grubu mest ettik resmen. Adamlar çok mutlu oldular.

Açık söylemem gerekir: James dışındaki grup üyelerini pek fazla takip etmedim. James ise o gece sadece benim gözümde değil çoğu insanın gözünde yarı-tanrılıktan bir çeşit müzik tanrılığı mertebesine ulaştı. Enter Sandman öncesi yaptığı parmak şov dillere destandı. İnanılmaz sempatik bir adam oldu bu herif. Türlü yeteneği var eyvallah ama bir de sempatik oldu adam bunca yıl sonra.

Sandman’de şarkı ortasında durdu ve yeniden başladı şova James ve başlar başlamaz One’daki gibi muhteşem bir görsellik kapladı ortamı. ‘Exit light enter night!’

Seek and Destroy ile konseri bitirdiler. Konser sonrası konseri hala nereden izlediği bir muammaya dönüşen sürpriz yumurta Orçun’la buluştuk. Gereken konser geyiğimizi çevirdik. Sesim tamamen kısılmıştı. Bir insan Whiplash ve Motorbreath dahil çalınan tüm şarkıları bağırarak söylerse nihai sonuç kaçınılmaz tabi: Ertesi gün işe kısık sesle gitmek.

İnanılması zor, yaşanılası bir olaydı. Kelimelerle tarifi mümkün değil. Yazıyı sonradan okuduğumda kesin ‘Lan şunu yazmayı unutmuşum, bunu da.’ diyeceğim ama dedim ya yazmakla olmaz, 27 Temmuz 2008 hakkında, kelimeler, kifayetsiz kaldıklarını yazılı bir şekilde belirtirler şahsıma. Uzun süredir moral bakımından kötü olan Zafer’e yaşadığını yeniden hissettiren bir geceydi. (Evet kendimden sanki başkasıymış gibi bahsediyorum! Blog benim yazı benim!)

Yukarıda görmüş olduğunuz sahne tanrısı hakkında atıp tutan insanlara da naçizane derim ki:

“Gidin O’nu bir de sahnede görün, ondan sonra yanıma gelip konuşun.”

Bir milad daha yaşandı hayatımda ve en güzellerinden biriydi. Kesinlikle, köküne kadar:

Back to the roots!

* Fotoğrafların çoğu oradan buradan alınmadır. Dedim ya uğraşmadım.

27 Temmuz 2008 Metallica İstanbul Konseri Sıralı Şarkı Listesi:

00. extacy of gold
01. creeping death
02. for whom the bell tolls
03. ride the lightning
04. harvester of sorrow
05. welcome home (sanitarium)
06. leper messiah
07. …and justice for all
08. no remorse
09. fade to black
10. master of puppets
11. whiplash
12. nothing else matters
13. sad but true
14. one
15. enter sandman
- – - – -
16. last caress
17. motorbreath
18. seek and destroy

Sadece kalem. Sadece sayfa. Sadece duygular türlü türlü. Sadece…

Beynimin düşünce oyunları kalemimin kelime oyunlarına dönüştüğü anlarda özgürüm sadece. Başka türlüsü düşünülemez, yok.

Terk edilmek. Bırakıp gidilmek. Aslında hiç de özel olmadığının senin için özel olan biri tarafından tabak gibi masaya serilip tek kişilik porsiyon servis açılması.

Tanım, kavram, tabir. Kargaşa. Spazmların rahatlatıcı etkisi. Korku, aşk, sevgi, üzüntü, seks, hüzün, karakter, salaklık, kulak, göz, ten, burun, beyin, düşünce… Spazm. Kasılmak, kasıntı. Beyin kasıntısı. Kasıntı sonrası kaşıntı. Beyin kaşıntısı. Harfin kıçına nokta koymanın değiştirgenliği.

Bir sel duygular. Tekil içinde çoğul. İçimde deniz adı sen içimde okyanus adı aşk. Sen<aşk=aşk>sen. Bu işte bir yanlışlık var. Bir yanılma belki de… Bir pay.

Kafa karışıklığı. Neye inanacağını bilememek. Ne hissettiğini şaşırmak.

Çekip gitmek gerek hiç gitmediğin fakat önceden bildiğin, güzel sıfatları himayesine almış bir yere. Sırtında; sırf sırtında olsun, ritüelin içi dolsun, için rahat olsun diye sırtladığın çantan, gözlerin yorgun, yürü sen. Yürüsem. İlkbaharın güzelliğine inat. Bahar spazmı.

Neyi bilmiyorum, belki de hiç yaşamadığım bir şeyi, yaşanmış da bitmiş gibi zamansız tüketilmişçesine, özlüyorum.

Bakabileceğim, beni özel, tüzel, sıradan fark etmez; ben gibi gösterecek bir ayna arıyorum. Aynalarla ilgili fikrim değişsin istiyorum.

Özlüyorum…